Pasar Malam

Door: Peter Ronkes Agerbeek

Terugblik in het heden

Vandaag heb ik nauwelijks iets aan ‘De Nacht’ gedaan, maar lekker djalan djalan [slenteren] over de Pasar Malam in Den Haag.
Kan ik me helemaal niet veroorloven maar ik vond dat mijn nog 1 dag geldige vrij-reizen-dag van de NS moest worden benut.
Dus joeg ik mezelf op kosten [entree, nasi rames, rugzakje met batikprint] maar had meer plezier dan kosten in m’n up. Vlak voor ik naar huis besloot te gaan, trad een mega-groot krontjongorkest op, authentiek uit Indonesië.
Het ontroerde me:
Ze zongen en speelden in traditionele kledij de liedjes die mijn vader vroeger floot als hij de afwas deed.
Dat deed hij iedere dag, waarbij de 3 jongste jongens om beurten
– de tafel moesten afruimen;
– afdrogen;
– opruimen.
Soms floot hij niet maar kreunde hij, wat hij bedoelde als zingen.
Dat deed hij omdat zijn lippen trilden en fluiten dan niet meer lukte.
Ooit biggelden dan tranen over zijn wangen.

Op Pasar-dagen als vandaag
realiseer ik me eens temeer hoezeer mijn ouders afgezien moeten hebben. Komend uit Indonesië, als directeur van een groot bedrijf, een welgesteld burger. Mijn moeder met babus voor het huishouden.
Gevlucht omdat de Indonesiërs iedereen afmaakten, die iets te maken had gehad met de Hollandse bezetters. Terecht!, alleen was de dikke pech van de Indische Nederlanders, dat zij in 400 jaar tijd ongemerkt waren meegezogen in het systeem.
Niets kwaads bedoelden, maar gewoon werk deden.

Dan hier gekomen, lang zonder werk. Dus dan maar een baantje aannemen als weger; aan de bietenbrug van de suikerfabriek.
Mijn vader nota bene, een man van statuur…
Toen hij de eerste keer een fooi kreeg van een boer uit de omgeving, kwam hij huilend thuis.
Dat zie ik nog voor me. Een ukkie was ik nog maar toen, maar het bleef me bij.
Pap huilde. Vre-se-lijk!!!

Overigens was mijn vader sowieso een emotioneel mens.
In dat opzicht lijk ik wel op hem. Onhandig soms, maar ik ben er keitrots op niet zo eigentijds kil te zijn.

Afijn, het was gek hoezeer ik vandaag, méér nog dan in voorgaande jaren, ervoer wat mijn vader voelde; toen aan de afwas.

Ole Sio
floot ik toen ik terugliep van het Malieveld naar het station Den Haag.
Vlak voor mij liepen twee ouwe vrouwtjes, van mijn leeftijd of zo. Toen ik dichterbij kwam, zag ik dat ze ook Indo’s waren.
Met Indische meisjes is het heel gek. Of ze blijven statig en oosters sierlijk, òf ze zijn watervlug en kordaat, òf ze gaan krom lopen en worden oudjes.
Deze twee hadden die laatste rol dus aangenomen.
Even later hoorde ik ze zeggen:
“Lah, hij fluit Ole Sio. Hij moet nog geboren zijn in Indië.”

Nadat ik dàt had opgevangen, schoot ik vol.
Dus floot ik niet meer, maar kreunde wat, bedoeld als zingen.
Dat deed ik omdat mijn lippen trilden en fluiten niet meer lukte.
Tranen biggelden over mijn wangen.
De dames hielden in, kwamen naast me lopen en zeiden:
“Gift neks, menir. Ook al bromt u, wij horen toch wel Ole sio, ja. Toch, Non?”
Nonnie:
“Beslist ja, yang mooi, betul betul mooi. Bent u al op de Pasar Malam geweest, menir?”
“Daar kom ik net vandaan, dames. Daarom fluit en zing ik als mijn vader.”
De dames:
“Lah ilah: ‘dames…’ Lu gilah! Ik ben Vera en mijn sus is Nonnie. Wij gaan morgen.”
“Daar gaat u geen spijt van krijgen.”

Zo keuvelden we verder
Onder meer waar ik vroeger zo om moest lachen als ik dat Indische mensen om me heen standaard hoorde doen:
Zij: “Waar bent u geboren?”
“In Pontianak, op Borneo.”
Zij: “Lah, daar komt pappie ook vandaan, ja Non?”
Vera was duidelijk dominant.
Nonnie: “Huhuh.”

Bijna 150 kilometer van huis en 11.000 kilometer van je geboorteplaats ontmoet je twee dochters van een ouwe Indo die daar ook ooit geboren was… Tjobah!

Toen we bij het station waren aangekomen, bleek dat zij daar helemaal niet moesten zijn, dus namen we afscheid. Van twee kanten werd ik gekust, door twee wildvreemde melatis.
En in de wang geknepen – ook al zo Indisch.

Zo gek hè, twijfelde of ik zou gaan.
Wilde eigenlijk met mijn zussen en een broer gaan of met mijn Boulevard-vriend Erik Brondgeest. [Goeie vent, want Indo.] Dat ging niet en moest ik dan wel alleen gaan?

Gedaan
Geen spijt van.

2 thoughts on “Pasar Malam

Reacties zijn gesloten.