De Nacht verbroedert

Door: Peter Ronkes Agerbeek

Deze Nacht tenminste:

Eén van de eerste keren dat ik de Nacht van de Vluchteling liep, ervoer ik een warm bad van solidariteit. Voelde me er bijna schuldig door: het was één groot feest. Goede verzorging, leuke contacten, inspirerende verhalen. Het leek of ik een cadeautje kréég in plaats van iets te geven voor o.a. Syrische vluchtelingen die in hun regio worden opgevangen.

Toen ik terugkwam, was ik moe. Morgen, dacht ik, morgen schrijf ik hoe het was en waarom het goed was. Dat wilde ik ook echt. Niet zozeer omdat 40 kilometer wandelen voor mij best een ongewone prestatie is, maar veel meer omdat zowel de voorbereiding als de deelname me enorm had bezield.

Het kwam er maar niet van. Te lang. Totdat…

Na de fantastische aftrap op de Rotterdamse Erasmusbrug liepen we al gauw door volledig donkere bosjes. De groep van 1.200 deelneemsters v|m die daar startte, viel uiteen. Mensen bepaalden hun eigen tempo. Er vormden zich paren en minigroepjes die op steeds grotere afstanden van elkaar, het duister doorkliefden.

 

Mystiek

Behalve de bezieling was er ook de mystiek.  Die werd keer op keer versterkt als mensen vóór je de pas inhielden. Omdat ze hun plas niet meer konden ophouden, een thermosfles openden of een zaklamp zochten in een rugzak.

Na een kilometer of tien gebeurde er iets vreemds. Elias hield me de hele nacht gezelschap. Sympathiek want met zijn 150% x mijn lengte moest hem dat moeite kosten.
Hij wees op een vaag schijnsel in de verte. Geroep vanuit de berm. Groepjes leken te stagneren om vervolgens snel de pas er weer in te zetten.

Een eigen vluchtelingenprobleem tussen Rotterdam en Den Haag?

Toen we het schijnsel naderden, hoorde ik opeens: “Hé Peter, gaat-ie goed?”

Het was Floor van de Stichting Vluchteling. Met drie anderen deelde ze bij flakkerend fakkellicht mueslirepen uit. “Kijk, dat geeft wat extra energie. Zet ‘m op, hè?”

 

Veel van alles

Zo passeerden we het ene na het andere aardige afleidinkje. Inderdaad, 40 kilometer is geen echte titanenafstand maar voor dit kleine, totáál conditieloze ongetrainde lijf was het toch veel.

Veel stappen voor kleine pootjes. Veel mensen in diepnachtelijke uren. Veel motivatie van alle bevlogen deelneemsters v|m. Veel steeds zachter wordend gezang uit steeds minder wordende kelen. Veel rustpunten met veel sympathieke voorzieningen. Van massage tot medische controle, van fruit tot soep, van koffie tot ijsjes. Veel kortom. Veel fijns!

 

Iets voor mezelf

Het maakte de Nacht van de Vluchteling tot een nacht om nooit te vergeten.

Dat hoeft ook niet. Die Nacht blijf ik doen, zolang het maar kan.

Door het sponsoridee zet het zoden aan de dijk.

En het bewijst dat iets doen voor een ander, echt niet zwaarbeladen hoeft te zijn.

Ook al dachten mijn voeten daar anders over; een dag of wat. Hahaha!